De tante van Alice in Agoraland

feb. 28, 2019 Geschreven door: Een ouder

Deze blog is een samenwerking tussen ‘ouders bloggen’ en ‘Marieke blogt’. De cursief gedrukte woorden nemen je mee in de wondere wereld van Agora. Want Agora is geen Wonderland zoals in het sprookje, maar een echte wereld waar je je eigen ontwikkeling mee vormgeeft gedurende ‘schooltijd’. Wil je weten hoe Alice voor Agoraland heeft gekozen? Lees de blog ‘Alice in Agoraland’ van Marieke!

Annelies zuchtte diep, haar nichtje Alice - de dochter van haar zus - kwam logeren. Ze woonden wat verder uit elkaar en zagen elkaar minder. Iedereen had zo zijn eigen drukke leven. Alice was uniek in haar soort! Werkelijk alles wat normaal was, vond Alice saai. Ze was klaar met de lagere school en zat nu zo’n half jaar op de middelbare school. Ze zuchtte nogmaals, het zal wel een vermoeiend, lang weekend worden om het haar naar haar zin te maken.

“Hallo tante….” onderbrak een stem haar mijmering. En daar stond Alice voor haar: in een spijkerbroek met gaten op de knieën, een paar dr. Martens schoenen en een wijd herenshirt erop. Old school noemde ze dat, of vintage… Bah, waar was dat mooie blauwe jurkje gebleven dat ze altijd droeg? Blijkbaar ging haar keuze voor anders dan normaal nu ook zover, dat haar zus haar niet meer kon vertellen wat te dragen.

“Hallo Alice, leuk dat je er bent! Ik heb de thee klaar met iets lekkers erbij.” “Wat leuk tante Annelies! Dat is net zoiets als mijn onjaardag vieren!” zei Alice. “Je onjaardag? Oh ja, uit je lievelingsboek Alice in Wonderland, toch?” “Ja! Dat is nog steeds mijn lievelingsboek tante. Gewoon, dat niets is wat het lijkt, dat is toch leuk! Ik moet je trouwens nog vertellen over mijn nieuwe school! Superleuk daar!”

Ze was verbaasd, zo’n levendig en vrolijk kind had ze al lang niet meer gezien. En zo positief over school… dat was wel anders geweest. “Kom eens bij me zitten kind, en vertel dan eens over jouw nieuwe school!” En Alice begon te vertellen: “Ik heb mama verteld dat ik niet naar een gewone school wil zoals mijn lagere school. In mijn schoolwereld zou alles nonsens zijn. Niets zou zijn wat het is, dus alles is wat het niet is. Geen schoolboeken, geen vakken, geen huiswerk, niets! Alleen nog maar ontdekken. En die school bestaat echt! Hij heet alleen niet wonderland maar Agora!”

Ze viel bijna van haar stoel… wat had haar zus gedaan? Het kind naar een bijzondere school gestuurd? Haar nichtje haar zin gegeven zodat ze de hele dag niks kon doen, op zo’n school waar alles mag en niets moet? Zo lekker vrijblijvend! “Maar Alice, als er geen schoolboeken zijn, geen vakken, geen huiswerk, geen cijfers wat leer je daar dan? Wat doe je de hele dag?”

“Dat zal ik u vertellen tante! Als we ‘s morgens binnenkomen, dan komen we met onze hele coachgroep bij elkaar voor de dagstart”. “Wat is een coachgroep Alice en een dagstart?” “Een coachgroep is een groep van leerlingen die samen bij een coach horen”... “Wacht even, wat is een coach Alice?” onderbrak ze Alice. “Een coach is iemand die je helpt met ontdekken” “Hij helpt je met ontdekken? Mijn hemel en wat doet hij dan?” Alice zat op het puntje van haar stoel: “Hij helpt je met je challenges… en voor u dat weer vraagt tante, dat kan alles zijn wat mij interesseert! Maar dan moet ik wel goed uitleggen waarom ik iets wil ontdekken en hoe ik dat ga doen en wat daar dan uit moet komen.”

Ze was verbaasd en even stil… dat was eigenlijk wat zij altijd gewild had. Zelf mogen kiezen wat ze leuk vond om te leren, zelf je regie voeren over je ontwikkeling. Alice ging verder: “Het is best wel moeilijk hoor tante, om te kiezen wat je precies wil gaan doen en je aan je eigen afspraken houden! Maar ik was begonnen bij de dagstart dus… dan komen we samen en wordt er iets besproken dat in het nieuws is, of iemand van mijn coachgroep bereidt iets voor wat we samen doen. Ik was afgelopen week aan de beurt! Ik vond het best wel spannend, maar iedereen deed gewoon mee!”

Annelies keek eens goed naar Alice; ze straalde! Ze dacht terug aan het meisje dat vroeger in de zandbak speelde en hele verhalen hield tegen haar knuffelbeer. Zonder zich iets van de mensen om haar heen aan te trekken. Ze had Alice stiekem bewonderd om haar authenticiteit! En datzelfde meisje stond nu voor haar, alleen zoveel jaren ouder! “En … vertel nog eens meer Alice,” spoorde ze het meisje aan!

“Nou, we hebben Nederlands, Engels en rekenen met een zelfstudiepakket op internet en we hebben inspiratiesessies. Ouders van de leerlingen doen ook mee op school en komen dan naar school om iets te laten zien van hun werk of hun hobby. En daar mag je dan naar toe. De leukste sessies zijn als mensen heel erg enthousiast iets vertellen of als je iets mag doen. Oh ja tante, vorige week waren er drie honden op school. We mochten allerlei oefeningen doen met de honden. Een van de ouders doet dat als coaching. Dat was superleuk! En weet je… ze zei dat ik daar heel veel gevoel voor had, ook al hebben we zelf geen hond!”

“Ik heb ook een hele leuke coach tante! Niet zo iemand die me elke dag vertelt dat ik zit te dagdromen en ik mag ook gewoon even tussendoor tekenen. Als ik maar zelf ervoor zorg dat ik mijn werk dat ik met mezelf en de coach heb afgesproken afmaak. En als het een keertje niet zo is, dan wordt er ook naar mij geluisterd waarom niet. Ik had het een paar keer niet af en wist ook niet hoe ik verder moest. Maar dat geeft niet, het gaat erom dat je ervan leert. Je mag gewoon je neus stoten zeggen ze, dat is de beste manier om te leren. Fouten maken mag. En weet je, ik vind het ook minder erg om dingen te doen die ik eigenlijk minder leuk vind omdat ik zoveel zelf mijn challenges en inspiratiesessies mag kiezen.” Ja, dacht Annelies, dan is het ook betekenisvol!

“Oh ja… en we hebben een community-avond gehad. Daar heb ik mijn challenge laten zien waar ik mee bezig was en er waren ouders die mij mee geholpen hebben om daarmee verder te komen. Ik mag over twee weken een dagje meelopen in een kinderdagverblijf! Hoe vind je dat tante? Het is dan boekenweek en ik mag mee verhaaltjes voorlezen. Ik denk dat ik “Alice in Wonderland” meeneem en voorlees!”

Annelies had een geweldig weekend met haar nichtje Alice. Een heel ander kind dan ze gewend was. Haar authentieke zelf. Oprecht geïnteresseerd en tegelijkertijd ook eerlijk als iets haar niet interesseerde. Annelies belde na het weekend met haar zus die haar vertelde hoe blij zij was dat ze ‘haar eigen kind weer terug had’. Ze had wel even moeten wennen met de overgang naar Agora, maar Alice was zo vasthoudend geweest om naar Agora te gaan. Ook al moest ze er elke dag verder voor reizen dan als ze een school gekozen had dichtbij huis. “Je moet wel even ‘ontscholen’” had ze gezegd. “Niets is wat het lijkt als je het vergelijkt met een reguliere middelbare school. Want dat is het niet! En ik vraag Alice ook niet meer ‘wat ze gedaan heeft’ maar ‘hoe haar dag was’”.

Ze vertelde Annelies dat Alice een stuk zelfstandiger geworden was, minder rebels. Dat was ook niet meer nodig sinds ze op Agora zat. Alice wordt geaccepteerd zoals ze is. Geen discussies meer over die merkschoenen om bij de groep te horen. Geen extra gesprekken meer op school over haar eigen manier van leren. En ze was ontzettend blij om niet meer elke dag achter het huiswerk aan te zitten. Alice ging graag naar school, de vakantie duurde haar nog te lang!

Ze had als ouder een inspiratiesessie gegeven over ondernemerschap. Dat was wel even wennen met een groep pubers tegenover haar. Heel anders dan volwassenen, maar oprecht geïnteresseerd en eigenlijk ook helemaal niet bang om hun mening te geven of vragen te stellen. Ze was al gevraagd voor een vervolg!

Annelies mijmerde: ze dacht aan het boek ‘Alice in Wonderland’. Het leek wel op ‘Alice in Agoraland’ dacht ze. Allemaal unieke wezens in een wereld waar alles mogelijk is, elke dag is er een om verwonderd te zijn. En wat zou de coach dan zijn? De gekke hoedenmaker die van elke dag een feestje probeert te maken? En de inspiratiesessies, leken die op het pad door het bos waar je een kat en een rups, een tweeling en een bezemhond tegenkomt? Gelukkig maar dat Alice ontsnapt aan de hartenkoningin die alle kaarten de rozen rood laat verven. Dat zou teveel lijken op een reguliere middelbare school met huiswerk maken, een leraar voor de klas die vertelt wat je moet leren. Voor Alice veel te weinig betekenisvol! Ach, die Alice, die komt er wel! dacht Annelies.

Even komen snuffelen? Of je nu les wilt volgen, of les wilt geven, we leiden je graag rond.

Kom langs

Mijn keuze voor Niekée

Leerlingen van Niekée zijn leerlingen die mee richting geven aan hun leerproces. Als leerling, als docent en als ouder reflecteren we en sluiten we aan bij de reeds aanwezige kennis en kunde.