DE WINKEL OPEN HOUDEN EN NIEUWBOUW

jun. 27, 2019 Geschreven door: Een ouder

TRADITIONELE MIDDELBARE SCHOLEN HEBBEN EEN VAST SYSTEEM van huiswerk, proefwerken en punten om het ‘eindproduct geslaagde leerling’ af te leveren. Dat systeem zorgt voor ‘sturing’ van het gedrag van de leerling, is leidend voor de organisatiestructuur van de school en wordt ondersteund door communicatie en geautomatiseerde systemen en een op alles passende besturingsvorm. Functieprofielen voor personeelsleden komen vanuit een landelijk vaststaand raamwerk en bepalen wanneer je het ‘goed’ doet en wat je moet doen om te groeien. Kortom, binnen traditionele middelbare scholen zijn besturing, structuur en rollen van ouder, leerling en leerkracht helder geformuleerd en zijn faciliteiten aanwezig voor ondersteuning van het onderwijsproces. Hoe zit dat eigenlijk bij Agora?

ALLEREERST HET ‘EINDPRODUCT’: DE AGORIAAN. Als ik door school loop, dan zie ik eigenlijk geen leerlingen rondlopen, maar kinderen. Het verschil met thuis is dat ze met leeftijdsgenoten zijn, het pubergedrag is er net zo goed. Bezoekers aan Agora bevestigen regelmatig de eigenheid van de kinderen; hoe vrij ze overkomen, hoe ze bezoekers te woord staan en hun eigenheid tonen. Hoe ‘wijs’ ze eigenlijk daarin al zijn. Daar ben ik erg blij mee, ik vind een verworvenheid waar we trots op mogen zijn en wat we vooral moeten koesteren! Als ik rond loop binnen Agora vraag ik me tegelijkertijd af hoe dat nu werkt met al die ‘eigenwijze’ kinderen. Ik hoor en zie toezichthoudend gedrag van coaches op hetzelfde moment als ik ook kinderen zelf druk in de weer zie met hun eigen werk. Dat levert bij mij vraagtekens op of er voldoende aanwezig is voor kinderen om intrinsiek gemotiveerd aan de slag te gaan. Maar ook hoe aanwezig er gezamenlijke normen en waarden zijn waarop de coaches mogen en kunnen sturen en hoe wij thuis als ouders dat kunnen ondersteunen?

TEN TWEEDE: DE COACHES, HET BELANGRIJKSTE ‘ASSET’ VAN AGORA. Zij ondersteunen de leerlingen in het zichzelf leren kennen, zichzelf ontwikkelen en motiveren leerlingen. De basis om te kunnen coachen ligt in eerste instantie bij intrinsieke motivatie van de coach. Voorbeeldgedrag en motivatie van de coach werken het allerbeste! Zoals ik ook al bij de blog ‘It takes two to tango’ constateerde zoekt de coach naar een aanpak op maat voor elk coachkind. Los van hoe ervaren de coach is of zich nog een aantal zaken eigen moet maken, daarin hoor ik geen verschillen! Ik heb dan ook bewondering voor het ‘engelengeduld’ van onze coaches, hun nimmer aflatende motivatie om toch nog even door te zoeken voor een gepaste aanpak. Maar tegelijkertijd vraag ik me ook af het niet winst voor ons allen zou zijn als zij zich ook konden bezig houden met hun eigen passie, vak of expertise binnen Agora. Als je immers je continu ‘ten dienste’ stelt van de leerling, hoe fijn zou het dan zijn om ook vanuit je zelf kennis en ervaring te kunnen uiten. Het lijkt me geen enkel probleem voor onze kinderen. Net zo goed als ze zelf dingen uitzoeken is het heerlijk om af en toe aan iemands lippen te hangen en kennis op te zuigen. Waarom niet van onze coaches?

Maar hoe zit het eigenlijk met onze kinderen en de coachgroep nadat Agora zo hard gegroeid is de afgelopen jaren? Kunnen coaches zich focussen op hun coachende taak en worden ze daarin goed gefaciliteerd en worden leerlingen voldoende gemotiveerd en ondersteund?

VOOR BEIDEN IS EEN OMGEVING BELANGRIJK DIE ZOWEL INSPIREERT ALS OOK RUSTIG WERKEN MOGELIJK MAAKT! De gewenste combinatie van Harvard University, een boeddhistisch klooster, een creatief laboratorium en een marktplein. De huidige situatie is dat coaches met hun groep leerlingen in een lokaal zitten met werkplekken; de ruimte is door de coachgroep gezamenlijk ingericht. De groepen zijn onderling verbonden tot een subcommunity. Maar in principe werk je op je eigen plek. Daarnaast mag je als leerling voor overleg, om je te laten inspireren, om creatief bezig te zijn ook op een andere plaats in het gebouw je ding doen, zoals bijvoorbeeld in de werkplaats! Op dit moment is het vooral de coachgroep en de werkplaats waar leerlingen geïnspireerd kunnen worden en werken. Meer labs zijn er niet. Hoe zit het met de vijf werelden? De wereld naar binnen halen?

(OUDER)PARTICIPATIE IS WAT MIJ BETREFT EEN CRUCIALE SUCCESFACTOR om regie over eigen ontwikkeling door de leerling te laten slagen. Leerlingen worden middels open dagen, meeloopdagen en intakegesprekken ‘beoordeeld’ op hun motivatie voor Agora, daar begint het. De coach is er om de leerling zo goed mogelijk te begeleiden. Maar dat lukt het allerbeste als de ouder hier de samenwerkende derde is en zowel de leerling als coach ondersteunt als ook zijn bijdrage levert. Des te beter deze samenwerking des te groter de kans dat we regie over eigen ontwikkeling optimaal tot zijn recht laten komen en des te beter de (net)werking van de community. Afgelopen schooljaar zijn er zo’n 25 sessies door een kleine groep enthousiaste ouders gehouden en hebben zo’n 15 leerlingen succesvol een beroep gedaan op hulp door een ouder. In hoeverre slagen we daarmee om te inspireren en het oudernetwerk in te zetten?

De buitenwereld naar binnen halen is iets wat ik structureel mis. Dan bedoel ik de bedrijvigheid in onze eigen omgeving. Er zijn zoveel bedrijven in onze schoolomgeving, daar moet toch iets uit te halen zijn? Als we de labs al niet intern hebben, kunnen we ze dan niet buiten de deur halen in de vorm van een samenwerking? Kijkend naar de krappe arbeidsmarkt en kijkend naar sponsormogelijkheden, je zou toch denken dat bedrijven zeer zeker geïnteresseerd zijn hun steentje bij te dragen aan Agora. Ik kan het me bijna niet voorstellen. Maar goed, daar moet je eerst een sterke visie en strategie voor neerleggen en voor de uitvoering is tijd en energie nodig. Dat betekent budget. En te beginnen natuurlijk bij de basis: wat denken we dat de leerlingen nodig hebben?

JE ZOU DENKEN DAT WE MET DEZE GROOTTE VAN AGORA EN NAAR VIJF ONTWIKKELJAREN AL EEN REGULIERE SCHOOL ZIJN. Dat is niet zo. Voor de bestaande leerlingen beperken de Agoriaanse mogelijkheden zich nog tot de coachgroep, de coach, een aantal inspiratiesessies, de werkplaats voor met name houtbewerking en de mogelijkheid ouders en externen een individuele vraag te stellen voor hulp en ondersteuning. Het heeft dan ook geen zin om het uitgebreid te gaan hebben over mijn gestelde vraag over wat nu precies het gedrag van de Agoriaanse leerling is; de leeromgeving is nog onvoldoende gerealiseerd om daar het over te hebben. Als een puber niet gemotiveerd is of kan worden, dan is er een grote kans dat hij verveeld raakt. Als hij belemmerd wordt bij de uitvoering van challenges of leerdoelen, dan raakt hij gefrustreerd. Dat komt uiteindelijk neer op de schouders van de coach die alles uit de kast zal moeten halen aan vaardigheden. En het komt neer op de schouders van de ouders thuis. Dan heb ik het alleen over community 1. Community 2 was afgelopen jaar nog zoekende naar de meest optimale vorm van werken richting examens in samenwerking met de vakexperts en moest ondertussen al ‘productie’ leveren. Met zelfreflectie en feedback van ouders en leerlingen op de laatste community-avond van dit jaar hoop ik dat het leidt tot een frisse en productieve start aan het begin van het volgende schooljaar. Het zal daarbij ook veelal liggen aan het inzicht over wat de meest optimale wijze van ontwikkelen is die tevens leidt tot ‘productie’. Want, we worden toch nog altijd afgerekend op onze examenresultaten, al zouden we anders willen.

GROEI VAN HET AANTAL LEERLINGEN, BOTTOM-UP ONTWIKKELEN EN FINANCIERING ZIJN DE BEPALENDE FACTOREN. De groei van de afgelopen jaren heeft naar mijn mening niet in het voordeel gewerkt van Agora. De grens om natuurlijkerwijs te groeien in leerlingaantal en coaches is te ver opgerekt.

Agora kiest ervoor om bottom-up te blijven ontwikkelen zoals bij de start. Dat vergt veel tijd en vraagt veel energie van alle betrokkenen en leidt tot de noodzaak van heldere communicatie voor iedereen. Een heldere, frequente communicatie kan helpen om de neuzen allemaal dezelfde kant op te houden, maar ook om hulpbronnen in te kunnen zetten.

Echter, zonder duidelijkheid wat er verwacht wordt van coaches, vakexperts en ouders en daarop te sturen, zonder labs en zonder inspiratiesessies voor de leerlingen – dus zonder de wereld en kennis naar binnen te halen- missen we essentiële pijlers van Agora voor een optimale leeromgeving. Het gaat ten koste van efficiency en effectiviteit, maar ook van de doelmatigheid van het hele systeem.

Naar mijn mening zou Agora er niet verkeerd aan doen om vanwege de grootte van de organisatie, de druk bij de coaches, de nog te ontwikkelen labs en participatie van ouders en derden maar vooral het belang van de huidige leerlingen een aantal zaken als labs en participatie sneller en mede door sturing van bovenaf en buitenaf (lees kaders, geld en tijd) te realiseren. Dat vergt de bereidheid van een ‘compromis’ in de wijze van ontwikkelen maar vooral ook financiën (die zijn nu nog gebaseerd op reguliere budgettering op leerlingaantallen) en mogelijke sponsoring of bijdragen van bedrijven en andere partners.

KORTOM, WE PIONIEREN NOG! Laten we dat niet met elkaar vergeten. Voor de ‘oudste’ ouders en leerlingen zal dat logischer zijn dan voor de ouders en leerlingen van het afgelopen jaar. Agora is al zo goed neergezet in de buitenwereld, dat het bijna vanzelfsprekend is dat alles gewoon loopt zoals voorgeschoteld. Het is daarom van groot belang om elkaar mee te nemen in waar we staan, wat er al allemaal kan en wat nog niet. Voor de huidige leerlingen en ouders is het van belang te weten wat we van Agora mogen verwachten nu, zodat het belang van de huidige leerling zoveel als mogelijk gewaarborgd blijft, of dat nou al helemaal Agoriaans is of niet. Zo ben je in staat om de winkel in ieder geval open te houden tijdens de nieuwbouw. Voor nieuwe ouders en leerlingen is het van belang te weten dat we nog aan het bouwen zijn.

Verwachtingen afstemmen en daarover communiceren, continu, is een belangrijk instrument om ons allemaal betrokken te houden en in verbinding te blijven. En hoe je het ook wendt of keert, we worden nog steeds afgerekend op het aantal geslaagden. En eigenlijk willen we zoveel meer laten zien met Agora dan alleen dat papiertje. Dus dat is hard werken om de nieuwbouw in rap tempo te gaan realiseren! Niet alleen met coaches, maar ook met netwerken, inspiratiesessies en labs. Dan pas hebben we een ‘compleet’ Agora staan.

EERST BOUWVAK! Na een schooljaar met een geheel eigen dynamiek weer met een tweede lichting examenkandidaten en een grote inzet van iedereen die betrokken is bij Agora is het eerst tijd voor bouwvak! Effe helemaal niks doen. Dat alle inzet, prestaties, reflecties en inzichten lekker mogen zakken tot in de tenen en we het nieuwe schooljaar weer fris en fruitig met z’n allen aan de slag kunnen gaan! Voor iedereen dan ook een hele fijne zomervakantie en tot volgend schooljaar!

Even komen snuffelen? Of je nu les wilt volgen, of les wilt geven, we leiden je graag rond.

Kom langs

Mijn keuze voor Niekée

Leerlingen van Niekée zijn leerlingen die mee richting geven aan hun leerproces. Als leerling, als docent en als ouder reflecteren we en sluiten we aan bij de reeds aanwezige kennis en kunde.